Erna Verveer (63) had meerdere succesvolle ondernemingen en was notulist voor de commissaris van de Koningin. Maar nadat ze het leed van straathonden zag in Roemenië zag, nam ze een drastisch besluit. Met haar zoon Felix emigreerde ze naar het arme land waar dierenliefde allesbehalve vanzelfsprekend is. „Mijn bijnaam was mevrouw Verveel, omdat ik nooit opgeef.’’
De Dordtse Erna was als enige in de familie altijd al gek op honden. Toen voor haar ogen een hondje uit een auto gegooid werd op de A16, nam ze het mee. Beau werd haar steun en toeverlaat, maar er was één probleem. Haar toenmalige werkgever vond een hond op kantoor geen goed idee. Dus nam ze ontslag. „Door Beau ben ik maar ‘gewoon’ voor mezelf begonnen.”
Als starter merkte Erna hoe moeilijk het was om een passende kantoorruimte te vinden. Toen ze van een makelaar hoorde dat De Rozenhof, het voormalige belastingkantoor, was verkocht aan een belegger, legde ze meteen contact. En met succes. „Ik bood flexibele huurcontracten aan, secretariële diensten en vergaderruimtes.” Daarna startte ze het ene bedrijf na het andere: van bedrijfstaarten aanbieden, tot een kinderopvang en van een koeriersdienst tot een notulistenbureau. Erna was van alle markten thuis.
„Toen wethouder Bas Korporaal van Sliedrecht me vroeg om te komen notuleren, zei ik meteen ‘ja’. Ik moest alleen nog even opzoeken wat het precies inhield. Ik ontwikkelde uiteindelijk mijn eigen ‘steno’ en al snel werkte ik voor gemeenten, het bedrijfsleven en voor de commissaris van de, toen nog, Koningin.” Getikt! notulistenbureau was geboren. „Ja, die naam past ook wel bij mij. Als je doet wat je leuk vindt, is een werkweek van honderd uur geen enkel probleem.”
Als alleenstaande moeder verloor ze haar zoon en haar zeven honden niet uit het oog. Na het onvermijdelijke overlijden van Beau en de rest van de roedel kwam ze in aanraking met de hondenrescue. Eerst in Spanje en later in Roemenië. Wat ze daar zag, raakte haar diep. ,,Een hond adopteren is feitelijk dweilen met de kraan open, ook al is het voor die hond geweldig. Heel veel honden zwerven op straat, niet gechipt, niet gesteriliseerd en niet gevaccineerd. Een immens probleem.”
Hier heet ik de Dog Lady. Ik geef eigenlijk nooit op
Erna Verveer
Daarom richtte Erna eind 2012 stichting HondenBrokkenMakers op, met inmiddels meer dan 13.000 volgers op Facebook. Duizenden honden zijn nu gesteriliseerd en vele gewonde en zieke honden zijn geholpen. Enkel honden die daar geschikt voor zijn, worden in Nederland ter adoptie aangeboden. „We kennen onze honden door en door en zijn zeer kritisch, in het belang van zowel de hond als de adoptant.”
Dat Roemenië haar nieuwe thuisland zou worden, lag niet in de lijn der verwachting. ,,Ik wilde graag naar Australië, maar ik kreeg het visum voor mijn zoon, die een vorm van autisme heeft, niet rond. Dus Australië viel af. Ik baalde daar enorm van, maar regels zijn regels. Daar houd ik zelf ook van.”
Dat weten ze in Nederland ook nog wel. „In Dordrecht kreeg ik destijds een bijnaam van een wethouder: mevrouw Verveel, omdat ik me niet met een kluitje in het riet liet sturen. Hier heet ik de Dog Lady. Ik geef eigenlijk nooit op.”
De opvang in Roemenië. © Tijn Lubbers
Haar passie voor honden deed haar besluiten om kwetsbare honden in Roemenië te steriliseren en medische hulp te bieden. Dat kost uiteraard geld. ,,Ik leid de stichting als een bedrijf, al wordt er natuurlijk geen geld verdiend. Maar keuzes maak ik dagelijks met hart én verstand.”
In de begintijd stuurde Erna alles aan in en vanuit Nederland en vloog ze elke maand naar Roemenië. ,,We ondersteunden daar Roemeense rescuers, maar het ging steeds minder om de honden en steeds meer om ego’s. Ik besloot om alles voortaan in eigen hand te houden, met een eigen locatie.”
Stichting HBM kocht met behulp van leningen, verstrekt door trouwe volgers, in februari 2017 een voormalige koeienfarm in Topraisar, een dorpje in het oosten van Roemenië aan de Zwarte Zee. „Ik had iemand gevonden die goed werk leverde en die minimaal twee jaar zou blijven. Eind november belde hij me: hij vond het toch te koud in de winter. Daar sta je dan, met ruim honderd honden op de farm.’’ De wens om definitief naar Roemenië te verhuizen werd daardoor steeds sterker.
Daar liep ze nog wel tegen meer verrassingen aan. ,,De bureaucratie is om gek van te worden, er is geen logica en afspraken zijn uitsluitend vrijblijvend.” Toch ziet ze overal de humor van in. ,,Roemenen zeggen zelf wel eens: het is een prachtig land, alleen jammer dat er Roemenen wonen. Maar de mensen zijn heel vriendelijk en gastvrij. Ze zorgen alleen niet goed genoeg voor hun dieren. Meestal uit onwetendheid of omdat ze zelf in grote armoede leven.”
Duizenden honden zijn nu gesteriliseerd en vele gewonde en zieke honden zijn geholpen. © Tijn Lubbers
Het dorp moest dan ook wel even wennen aan het feit dat de sterilisaties gratis waren. ,,Ze vroegen me wel drie keer wat ik er voor moest hebben. Nu worden honden in wasmanden, dichtgebonden fruitkratten, achter op de fiets, met paard en wagen of zelfs per shovel naar de farm gebracht.”
In een land met de meeste zwerfhonden van Europa kijkt men nou eenmaal anders tegen de huisdieren aan. Al ziet Erna wel verbetering. „De wetten zijn er. Helaas wordt er niet gehandhaafd. Maar de jongere generatie is zich steeds meer bewust van het dierenleed.”
Donaties zijn sinds dec oronacrisis en de steeds verder stijgende prijzen gehalveerd. Er moet dan ook elke maand flink wat privégeld bij, maar niets doen is geen optie. „Ik heb de honden hier op straat iets beloofd. Mijn grootste wens is dat HBM overbodig is in de toekomst, omdat ons werk gedaan is. Geen straathonden meer, geen ongewenste puppy’s, geen dierenleed.”
Een hond wordt in dichtgebonden fruitkratten naar de farm gebracht. © Tijn Lubbers