“Dikke zever”: buurman Wim (84) bijt van zich af na commotie rond Rock Werchter-tent achter zijn tuin

In de tuin van Wim Dejongh (84) in Rotselaar is het na alle heisa aangenaam stil. De hoge tent van Rock Werchter staat er nog, maar de werken zijn voorlopig stilgelegd. Deze ex-leraar laat zich niet doen. “Toch ben ik geen zagevent. Jonge mensen die zich amuseren, dat is het schoonste wat er is. Maar ik heb recht op het genot van mijn woning en ik ben geen lafaard die zich wegsteekt.” Hoe ziet Wim het verder? “Hun uitleg is dikke zever.”

“Kom binnen!” Kwiek zwaait Wim de deur open naar – sinds gisteren – de meest besproken tuin van Vlaanderen. Hij heeft een proper hemdje aan – “den televies is net geweest”, doelt hij op VTM NIEUWS – en een frisse teint. Neen, slecht geslapen van de commotie heeft hij niet.

“Je weet dat er altijd een risico bestaat dat je het etiket van zagevent opgeplakt krijgt. Maar ik ben heel mijn leven wiskundeleraar geweest in het middelbaar. (grinnikt) Dan kan je tegen een stoot. Bovendien, ik vind dat ik in mijn recht ben en dan stop ik mij niet weg. Nog eens op de foto gaan? Natuurlijk, ik ben geen lafaard. En het doet mij enorm plezier dat mensen mijn verhaal begrijpen. Dat zie ik aan de vele reacties op het artikel van gisteren. Jaja, ik heb die gelezen. Wat denkt ge? Computers, ik kan daarmee weg, ik geef al 14 jaar computerles als vrijwilliger.”

Binnen is het kraaknet. “Het parket heb ik zelf gelegd”, wijst Wim. Op de bruinlederen sofa ligt een sprei en boven de schouw – “ook met mijn eigen handen gemaakt” – hangt een kruisje. Zo’n huis dus. “Ik heb het gekocht toen ik 24 was, samen met mijn vrouw Betta. Toen kon dat nog, tegenwoordig is het voor de jonge mensen veel moeilijker”, zegt Wim. Ook zijn tuin is een juweel. Er staat een prieeltje met stoeltjes onder en het groen vormt romantisch een boog. Een robotmaaier doet stilletjes waarvoor hij gemaakt is. Er staat een serre met wat tomaten. En er staat, vlak achter de afsluiting, een enorme blauwe hangar. KluB C van Rock Werchter.

Vanaf begin mei werd de 17 meter hoge constructie opgetrokken. “Elke dag was er lawaai van 7 uur tot 18 uur, eigenlijk is dat niet leefbaar. Bulldozers, kranen, camions”, somt Wim op. “Weet je wat al die machines tegenwoordig doen, wanneer ze achteruit rijden? Tuut-tuut-tuut. Piep-piep-piep. Een hele dag lang. Om zot van te worden.”

Langs de zijkant van KluB C zijn haken geplaatst waaraan nog beeldschermen moeten komen. Moeten, want momenteel liggen de werken op dit deel van de weide stil.

Verplicht, want het parket van Leuven heeft een onderzoek geopend naar stedenbouwkundige misdrijven, dat in het nadeel van Rock Werchter lijkt uit te draaien. “Omdat ze het RUP, het ruimtelijk uitvoeringsplan, niet respecteren”, zegt Wim. “Noch is er een openbaar onderzoek geweest voor een wijziging. Men annexeert, bij manier van spreken.” Dat zoiets via salamitechnieken gebeurt – altijd een stukje méér – zit de buurman dwars.

Zelf zei de organisatie van Rock Werchter dat de commotie is ontstaan na het afgraven van grond om de vloer van KluB C waterpas te kunnen plaatsen. “Wij waren er ons niet van bewust dat dat zou kunnen worden geïnterpreteerd als een aanmerkelijke reliëfwijziging”, reageerde woordvoerder Nele Bigaré. Daar heeft Wim zo zijn mening over: “Dikke zever. Het zijn daar toch geen amateurs?”

“Kijk, ik woon hier al zéstig jaar, ik heb de beginjaren gekend, toen mochten de jongelui zelfs hun fiets zetten in mijn tuin. Ik nodigde vrienden uit om op mijn terras mee te genieten van de muziek. Dat was: een optreden, eventjes pauze waarin je kon herademen en dan een volgend optreden. Jonge gasten die zich amuseren, dat is schoon. Ik heb zelf drie zoons, zeven kleinkinderen en twee achterkleinkinderen”, zegt hij fier.

Maar één dag werden er twee en twee werden er drie en drie werden er vier. “Telkens werden we gesust dat het een eenmalige uitbreiding was, maar eenmalig bleek nadien permanent.” Er kwamen meer podia, er kwamen meer beeldschermen. “Dat is niet meer te vergelijken met het rumoer van een fietsenstalling of een autoparking. Het gaat om veel decibels, maar ook lichthinder tot in de nacht. Mensen zeggen, ‘het is maar vier dagen’, maar dat klopt niet: het geraas van de opbouw begint al in mei, twee maanden voor het festival. Nadien de opkuis en de afbraak. We zijn naar een situatie geëvolueerd waarin wij elk voorjaar onze rust kwijt zijn.”

“Vroeger was Rock Werchter veel gezelliger en aangenamer”

59 seconden00:59

In ruil krijgen bewoners als Wim één toegangsticket per persoon. Als 84-jarige gaat zijn hart echter niet meteen sneller slaan van een progressieve deathmetalband als ‘Blood Incantation’. Of juist wel, het is maar hoe je het bekijkt. “Van al die bands ken ik niemand meer”, geeft Wim toe. “Alleen Bryan Adams, en die heeft dan nog afgezegd voor TW Classic.”

De twee tickets – van hem en zijn vrouw Betta – gaan naar familie. “Ik vind het allemaal nogal magertjes. Het gaat mij niet om geld of compensatie, ik hoef niks te krijgen. Maar we moeten eerlijk zijn: er wordt goed verdiend aan dat festival, en de lasten worden afgeschoven op buren als ik.” Zo heeft Wim zijn tuin met draad moeten afsluiten omdat festivalgangers hem anders gebruikten als een short cut naar de podia. “In die KluB C, daar kan 10.000 man in. Dat is niet niks, naast je huis.”

Dialoog is er natuurlijk geweest. Met de organisatie, met de burgemeester. “Ze zullen mij allicht een zagevent vinden, maar dat trek ik mij niet aan. Juist is juist”, spreekt de wiskundeleraar in hem. “Dat is hier waardevol agrarisch gebied en ik aanvaard niet dat het RUP niet gerespecteerd wordt. Dat plan bakent de grenzen van het festivalterrein af en moet zowel het festival als de buurt beschermen. Volgens mij hoort zo’n hoofdactiviteit als de KluB C op deze plek niet thuis.”

Burgemeester Jelle Wouters (ROX) liet in een eerdere reactie weten dat de verhuis van de tent een impact heeft op de buren, maar benadrukte dat de organisatie wettelijk in haar recht staat. Het terrein maakt geen deel uit van de contouren van het RUP, meent Wouters, waardoor die specifieke voorschriften niet van toepassing zijn. “Bovendien gaat het om een tijdelijke constructie die alleen tijdens Rock Werchter gebruikt wordt”, waardoor er geen gemeentelijke vergunning nodig was.

“Onzin”, vindt Wim. “De zone achter mijn tuin is landbouw- en openruimtegebied. Daar mag geen festivaltent komen. En een tijdelijke constructie? Komaan zeg! Dan kan je als burger ook een paar dagen je tent ergens opslaan en zeggen: ‘Dat mag, want het is maar een tijdelijke constructie!’ De impact van het festival is in elk geval permanent geweest: er waren hier vroeger witloofboeren en patattenboeren. Die zijn gestopt, het is lucratiever om hun wei te verhuren aan Rock Werchter.”

En zo zijn er nog lokale middenstanders die het festival graag zien komen, bijvoorbeeld omdat het volk naar hun terrassen lokt. De violen staan in de buurt dus niet allemaal gelijk gestemd over het festival, geeft Wim toe. Sommigen zijn pro, anderen – niet alleen Wim – hebben bedenkingen. “Daarom is debat belangrijk. Maar dan moet wel élke stem gehoord worden, ook de mijne, zonder daarom te worden weggezet als een oude zeur, want dat ben ik niét. Ik ben blij dat er mensen zijn, onder wie ook lezers van HLN.be, die dat inzien. Waar vind je op de duur nog rust in Vlaanderen? Een mens mag toch van zijn woonst genieten, denk ik?”